Bloedhond

Bloedhond

De bloedhond is een hond met een extreem uiterlijk. De overtollige huid op en rond zijn kop kan leiden tot ontstekingen (huidplooidermatitis) en oogaandoeningen (entropion en ectropion), die het gevolg zijn van omkrullende oogleden. Zijn lange, laag aangezette oren maken hem extra gevoelig voor oorontstekingen (otitis externa). Ook de pijnlijke gewrichtsaandoeningen heupdysplasie en elleboogdysplasie komen zeer veel voor bij dit ras. De aandoeningen manifesteren zich al op jonge leeftijd, en de hond kan er zijn hele leven last van hebben.

Geschiedenis

De bloedhond, oorspronkelijk een relatief zware jachthond met een zeer goede neus, is afkomstig uit België. Hij wordt ook wel Sint-Hubertushond genoemd, naar de heilige van de jacht. Hij werd gefokt in de Sint-Hubertusabdij in de Belgische Ardennen. De populatie is altijd klein en exclusief geweest. In de achtste eeuw werden deze honden al door de adel en de hoge geestelijkheid gebruikt voor de jacht. Men zegt dat later ook Karel de Grote een groep Sint-Hubertushonden had. In de tiende eeuw werden er vanuit de Sint-Hubertusabdij elk jaar drie koppels honden naar de Franse koning gestuurd, zodat er ook in Frankrijk een populatie ontstond.

Met Willem de Veroveraar kwam de Sint-Hubertushond in 1066 naar Engeland, en verspreidde zich daar. Dat is maar goed ook, want tijdens de Franse Revolutie (1789) werd de Franse adel vernietigd met alles wat daarbij hoorde.

De naam ‘bloedhond’ heeft hij in de zestiende eeuw gekregen, mogelijk doordat hij van verre het bloed rook van het aangeschoten wild. Er is echter ook een andere verklaring voor zijn naam: de bloedhond zou door ‘zuiver’ fokken ‘van zuiver bloed’ zijn.

Aan het begin van de 20e eeuw veranderde het Engelse jachtwezen zodanig dat de bloedhond overbodig werd. Een groep liefhebbers ging door met fokken, en bracht de hond uit op shows. Er werd gefokt op een nog zwaardere hond, met langere oren en nog meer rimpels in het gelaat. De bloedhond betaalt daarvoor tot op de dag van vandaag de prijs, in de vorm van aandoeningen waarvan hij een leven lang last kan hebben.

Aantal bij dit ras bekende erfelijke aandoeningen
12
Risico

Zeer hoog risico op erfelijke aandoeningen

In de (vak)literatuur worden nog meer erfelijke aandoeningen genoemd. Vaak bestaat hiervoor weinig bewijs of komt de aandoening in Nederland zelden voor, dan wel is het ongerief nihil. Deze aandoeningen worden hier voor de volledigheid wel getoond, maar krijgen een score nul.

Aortastenose (vernauwing van de hoofdslagader) (1) BP
Cherry eye (opgezwollen derde ooglid) (1) CIDD
Degeneratieve myelopathie (aantasting ruggenmerg) (1) Orthopedic Foundation for Animals, 2011, DM
Ectropion (naar buiten gedraaide oogleden) (3) CIDD
Peelman LJ, 2009
Professionals Fokkerij, 2011
Elleboogdysplasie - grote hond (aandoening elleboog) (3) CIDD
IDID
Orthopedic Foundation for Animals, 2014, ED
Entropion (naar binnen krullende oogleden) (2) CIDD
IDID
Heupdysplasie - grote hond (ontwikkelingsstoornis heup) (4) CIDD
Comphaire et al
IDID
Orthopedic Foundation for Animals, 2014, HD
Huidplooidermatitis (ontsteking van huidplooien) (2) LICG, 2011
Peelman LJ, 2009
Keratoconjunctivitis sicca (ontsteking hoornvlies door gebrek aan traanvocht) (1) CIDD
Maag-dilatatie-volvulus (maagdraaiing) (6) Bell JS, 2014
CIDD
Evans KM et al., 2010
Glickman LT et al., 2000
IDID
Peelman LJ, 2009
Otitis externa (ontsteking uitwendige gehoorgang) (1) Professionals Diergeneeskunde, 2011
Patella luxatie (losse knieschijf) (1) Orthopedic Foundation for Animals, 2013, PL
Deel deze pagina

Oh nee, een pop-up!

Geloof ons, wij houden er ook niet van.
Maar als zelfstandige stichting zijn we volledig afhankelijk van particuliere donaties.

Miljoenen dieren hebben jouw hulp nodig.

Ja, ik help de dieren

Nee, bedankt (ik ben al donateur)